Ouders van jonge kinderen vragen zich vaak af of ze hun kind mee moeten nemen naar de uitvaart. Verstoort het de plechtigheid niet? Is het niet te zwaar? Onze ervaring is dat kinderen het afscheid op hun eigen manier beleven, en vaak natuurlijker met de dood omgaan dan volwassenen.
Een moment van troost
Een jongetje van drie zit stil bij zijn vader op schoot tijdens het afscheid van zijn opa. Als zijn oma gaat spreken en het haar zichtbaar zwaar valt, staat hij op, leunt tegen haar aan en aait over haar been. Zij vindt de kracht om haar verhaal te doen.
Het hotelletje van papa
Een meisje van vier verliest plotseling haar vader. Met haar moeder gaat ze meerdere keren naar de plek waar hij is opgebaard. Ze speelt rond de kist, voelt aan zijn wang en stelt nuchter vast dat hij koud is. ’s Avonds vraagt ze of ze nog een keer naar ‘het hotelletje van papa’ mag, om hem een tekening te brengen.
Ieder een eigen rol
Bij de uitvaart van een jonge vader hielpen zijn kinderen van rond de elf mee met de voorbereiding. Ze maakten een tekening voor de rouwkaart, beschilderden samen met hun moeder de kist en kozen muziek. Tijdens de plechtigheid speelde een van hen een pianostuk dat papa mooi vond. Voor hun vriendjes was er bij de condoleance een eigen tafel.
Zo werd het ook echt hún afscheid.
